درس 402:
دوشنبه 11/3/1405 هـ.ش مطابق با 16/ذی الحجه/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه میگردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
صورت ثانیه این است که مرحوم آخوند در کفایه تصویر کرده که حاصلش این است:
زمانی که امر دایر شود بین نفسیّت وضوء و غیریّت آن و لکن نماز مشکوکة الوجوب باشد به دلیل شک در دخول وقت بنابراین وضوء در این هنگام واجب نیست بخاطری که اصل نماز واجب نیست و عدم وجوب وضوء بخاطر اصل برائت است که از شک بدوی ایجاد میشود.[1]
و لکن مرحوم نائینی بر فرمایش مرحوم آخوند اشکال نموده قائل به این است که: اقوی وجوب وضوء است به جهت علم اجمالی به وجوب اقل.
و لکن فرمایش مرحوم نائینی همچنان ضعیف است به جهت اینکه فرق بین این مقام و مقام اقل و اکثر ارتباطیین پر واضح است و آن اینکه وضوء جزء واجبات نماز نیست و چگونه وضوء جزء واجبات باشد درحالیکه هنوز خود نماز وجوبش محل تردید است زیرا: در دخول وقت شک داریم[2].
صورت ثالثه این است که: اگر زن حائض در نفسیّت و غیریّت وضوء تردید داشته باشد به جهت اینکه قطع دارد به عدم وجوب نماز و امر دایر گردد که وضوء او وجوب نفسی دارد یا غیری درحالیکه نمازش واجب نیست بنابراین وضوء نیز واجب نمیباشد به دلیل اصل برائت بخاطر اینکه شک در وجوب وضوء شک بدوی میباشد
علی هذا مرجع ما در صورت اولی احتیاط و اشتغال است و در صورت ثانیه و ثالثه برائت.
***