دور دوّم دروس علم درایه حضرت آیت الله العظمی حاج واعظ زاده بهسودی(دام ظله)

درس 157:

سه‌ شنبه 5/8/1405 هـ.ش مطابق با 16/ جمادی‌الاوّل/1448 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت^(ع).

تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می­گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قول­ها.

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.

توثیقات اجمالیه

شهادت و گواهی مصنّفین کتب اربعه را بر وثاقت رجال احادیث و اسانید روایات­شان بر وجه اجمال دانستیم و توثیقات تفصیلی نجاشی و شیخ و نظرای آن دو بزرگوار را حجت دانستیم و بر این مبنا توثیفات اجمالی کلینی، صدوق و شیخ(ره) را همچنان حجّت می­دانیم چه اینکه این بزرگواران در کتب­شان مخصوصاً در دیباچه­ی آنها تصریح کرده­اند  که راویان روایات­شان ثقه می­باشند فلذا روایات مرویه­ی آن بزرگواران صحیح بوده معمول بها می­باشند و این مطلب را مرحوم محدّث فیض کاشانی در کتاب وافی بیان فرموده که خلاصه­اش این است:

به درستی ارباب کتب اربعه شهادت داده­اند بر صحت روایات کتب­شان و مرحوم کلینی در اوّل کافی در جواب کسی­که خواهان تصنیف شده می­فرماید که: تو می­خواهی و دوست داری که کتابی نزدت باشد که آن کتاب کفایت کند جمیع فنون علم دیانت را و کفایت کند عمل به آنان را به آثار صحیحه از صادقین علیهما سلام و سنن قائمه بر آن روایات صحیحه طوری که فرض الله و سنت نبی را برساند تا اینکه می­فرماید: خداوند برایش میسر فرموده که درخواست شما را تألیف کند به قسمی که انتظار داری و مرحوم صدوق در دیباچه من لا یحضر تصریح می­کند که در این کتاب قصد سائر مصنفین را که جمع مطلق روایات باشد را ندارد بلکه قصد دارد روایاتی را بیاورد که بر اساس آن بتوان فتوا داد و حکم به صحّت نمود و معتقدم که این روایات بین من و خدایم حجّت است و آنچه از این روایات استخراج می­کنم یا در کتب مشهوره استخراج می­شود محل اعتماد بوده مرجع احکام می­باشد.

مرحوم شیخ نیز در کتاب عدّه­اش فرمایش می­کند که: آنچه در دو کتاب تهذیب و استبصار نقل کرده­ام از اصول معتمد علیها گرفته شده.

***