درس 105:
یک شنبه 7/11/1403 هـ.ش مطابق با 26/ رجب/1446 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
«المال لابتنه[1]».
جواب در اینجا مانند جواب سابق است که ارتفاع و غلو در مذهب منقری می باشد و امّا نقل حدیث ایشان مادامی که کذبش را ندانیم آسیب نمی بیند در عین حالی که مرحوم نجاشی از ابن غضائری متأثر است و علاوتاً وثاقت منقری به نقل مرحوم کشّی ثابت است و مرحوم ایشان راجع به منقری از مرحوم عیاشی چنین فرموده: «قال ابو محمّد عبدالله بن محمّد بن خالد ابو خداش عبدالله بن خداش ثقة[2]».
و همچنان وثاقت منقری را از عبدالله بن ابی عبدالله از محمّد بن خالد طیالسی نقل نموده و لکن بجای منقری مهری یا مهره ضرب کرده که مهره محله ای است در بصره و مرحوم فیض کاشانی نیز مهری ضبط کرده و شاید مهری مصحّف منقری باشد که از مرحوم فیض چنین نقل شده:
«ما صافحت زمیّاً قطّ و لا دخلت بیت زمّی و لا شربت دواء قط و لا افتصت و لا ترکت غسل یوم الجمعة قطّ و لا دخلت علی وال قطّ و لا دخلت علی قاض قطّ[3]».
***
[1]) الکافی، ج7، باب میراث الولد من کتاب المواریث، ح4.
[2]) رجال الکشی، ص447.
[3]) همان.