درس 271:
سه شنبه 15/7/1404 هـ.ش مطابق با 14/ ربیع الثانی/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
توصیه نبی و وصی
در رابطه با دوران حمل و زن حامله که از آنها به حبالات تعبیر میشود توصیه هایی صورت گرفته هم از سوی نبی(ص) و هم از سوی وصی(ع) مبنی بر اینکه حبالات را به انحای خضروات و انواع فواکه اطعام کنید مخصوصاً خرما و خربوزه و سفرجل به جهت اینکه خصوصیات غذایی در این ایّام به فرزند منتقل می شود زیرا: ارتباط مادر با اولاد محکم و تنگاتنگ است امّا از پدر بطور کامل رابطه قطع می گردد بنابراین نفس توصیه ها به شرح زیر است:
توصیه اولی: توصیه ی نبی خاتم است که می فرماید: «اطعم المرأة فی شهرها الذی تلد فیه التمرة فانّ ولدها یکون حلیماً تقیّاً[1]».
توصیه ثانیه: توصیه ی امام صادق(ع) که می فرماید: «اطعموها حبالاکم فانّه یحسن اولادکم[2]» که در این حدیث ضمیر اطعموها به نوعی از تفاحه بر می گردد که در فارسی بِه گفته می شود و در دری ناک.
فرزند در مدت حمل مانند مسافر است که از حین انعقاد نطفه حرکت خویش را آغاز کرده امّا بعضی به سر منزل مقصود می رسد که سالم و کامل به دنیا می آید و او سعید است و بعضی دیگر به منزل نمی رسد و معیوب و ناقص به دنیا می آید که او شقی است بنابراین سعادت در اینجا به معنای کمال و سلامت است از حیث تکوین و داشتن ویتامین ها و پروتئین ها و غیر اینها از بقیه مواد لازم و شقاوت به معنای فقدان کمال و سعادت است چه کل آنها چه بعضی آنها.
***
[1]) مکارم الاخلاق، ص88-86.
[2]) همان.