(شروع کتاب نکاح از متن لمعه شهید اوّل)
درس 125:
سه شنبه 23/10/1404 هـ.ش مطابق با 23/ رجب/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قول ها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
مثل این روایت است روایت دیگر جمیل بن درّاج که بطور تنهایی از امام صادق(ع) روایت کرده که نصّش چنین است:
«محمّد بن علی بن الحسین باسناده عن جمیل بن درّاج انّه سأل ابو عبدالله(ع) عن رجل تزوّج امرأة ثمّ طلّقها قبل ان یدخل بها هل تحلّ له ابنتها؟ قال: الامّ و الابنة فی هذا سواء اذا لم یدخل باحدیهما حلّت له الاخری[1]».
و امّا مشکل در روایت منصور بن حازم است از امام صادق(ع) راجع به قضاوت حضرت علی(ع) که این روایت را مشهور حمل بر تقیّه کرده و لکن چنین روایتی محمول بر تقیّه نیست بنظر این جانب زیرا: عصر امام علی(ع) عصر تقیّه نبوده و این متن روایت است:
«محمّد بن یعقوب، عن ابی علی الاشعری، عن محمّد بن عبدالجبّار و عن محمّد بن اسماعیل، عن الفضل بن شاذان، عن صفوان بن یحیی، عن منصور بن حازم، قال: کنت عند ابی عبدالله(ع) فاتاه رجل فسأله عن رجل تزوّج امرأة فماتت قبل ان یدخل بها أ یتزوّج بامّها؟ فقال ابو عبدالله(ع): قد فعله رجل منّا فلم یر به بأساً،
فقلت له: جعلت فداک ما تفخر الشیعة الّا بقضاء علی(ع) فی هذا فی الشمخیّة[سمجیّة و سجیّة] الّتی افتاها ابن مسعود انّه لا بأس بذالک ثمّ اتی علیّاً(ع) فسأله، فقال له علیّاً(ع): من أین اخذتها؟ قال: من قول الله عزّوجلّ و ربائبکم الّاتی فی حجورکم من نسائکم الّاتی دخلتم بهن فان لم تکونوا دخلتم بهن فلا جناح علیکم، فقال علی(ع): انّ هذه مستثناة و هذه مرسلة و امّهات نسائکم الی ان قال، فقلت له: ما تقول فیها؟ فقال: یا شیخ! تخبرنی انّ علیّاً(ع) قضی بها و تسألنی ما تقول فیها[2]».
***
[1]) الوسائل، ج14، باب20 از ابواب ما یحرم بالمصاهرة، ح6، ص356. وسائل جدید، ج21، ص494.
[2]) الوسائل، ج14، باب 20 از ابواب ما یحرم بالمصاهرة، ح1، ص354. وسائل جدید، ج21، ص462.