fa-derayaدرس خارج فقه و اصول

درس 130:

سه‌ شنبه 7/11/1404 هـ.ش مطابق با 7/ شعبان/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).

تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می­گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قول­ها.

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.

انصاف این است که: شرط بودن اسلام بطور مطلق در جمیع میادین و عرصه­ها معقول نخواهد بود مثلاً اگر شخص نصرانی یا یهودی راوی باشد در قضایای تاریخی یا واقعیات خارجی یا اخبار از خصوصیات بدنی البسه و امکنه چه باک داردکه روایت آنان قبول شود زیرا: اسلام و ایمان در این موارد دخالتی ندارد و یک نمونه را می­شود یادآور شویم که روایت شیخ فخر الدین در منتخب از زبان یک نفر نصرانی به این صورت آمده:

«سألت من اصحابه ایّ شیئ احبّ الیه من الهدایا؟ فقالوا: الطیّب احبّ الیه من کل شیئ و انّ له رغبتاً فیه[1]».

بنابراین چه اشکال دارد که نصرانی، یهودی و حتی مشرک خبر بدهد که رسول خدا با شمشیر کذایی نبرد نمود یا جبّه­ی کذایی به تن کرد یا ناقه­ی کذایی را سوار شد یا فلان طعام را اکل نمود یا اینکه خبر بدهد که حضرتش بر حصیر می­خوابید یا با فلان زن ازدواج کرد و امثال این موارد.

بله اگر خبر ارتباط بگیرد به احکام و عقائد که در این میادین ممکن است انگیزه­های اعتقادی دخیل باشد چنین شرطی صحیح است فلذا اسلام می­تواند در این موارد شرط باشد امّا نه بطور مطلق.

***

[1]) المستدرک، ج2، ص456.