درس 130:
سه شنبه 7/11/1404 هـ.ش مطابق با 7/ شعبان/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه میگردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
انصاف این است که: شرط بودن اسلام بطور مطلق در جمیع میادین و عرصهها معقول نخواهد بود مثلاً اگر شخص نصرانی یا یهودی راوی باشد در قضایای تاریخی یا واقعیات خارجی یا اخبار از خصوصیات بدنی البسه و امکنه چه باک داردکه روایت آنان قبول شود زیرا: اسلام و ایمان در این موارد دخالتی ندارد و یک نمونه را میشود یادآور شویم که روایت شیخ فخر الدین در منتخب از زبان یک نفر نصرانی به این صورت آمده:
«سألت من اصحابه ایّ شیئ احبّ الیه من الهدایا؟ فقالوا: الطیّب احبّ الیه من کل شیئ و انّ له رغبتاً فیه[1]».
بنابراین چه اشکال دارد که نصرانی، یهودی و حتی مشرک خبر بدهد که رسول خدا با شمشیر کذایی نبرد نمود یا جبّهی کذایی به تن کرد یا ناقهی کذایی را سوار شد یا فلان طعام را اکل نمود یا اینکه خبر بدهد که حضرتش بر حصیر میخوابید یا با فلان زن ازدواج کرد و امثال این موارد.
بله اگر خبر ارتباط بگیرد به احکام و عقائد که در این میادین ممکن است انگیزههای اعتقادی دخیل باشد چنین شرطی صحیح است فلذا اسلام میتواند در این موارد شرط باشد امّا نه بطور مطلق.
***
[1]) المستدرک، ج2، ص456.