درس 264:
یک شنبه 6/7/1404 هـ.ش مطابق با 5/ ربیع الثانی/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
ج: طیف سوّم همچنان قائل اند به اصالت نفس و کمالات روحی و لکن در عین حال از تمایلات جسمانی غافل نیستند، تمایلاتی که بین انسان و حیوان مشترک اند مانند: اکل و شرب و خواب و نکاح و امثال اینها و گفته آنان این است که: آنچه بین انسان و حیوان مشترک و عام است اساس سعادت نیست و اساس سعادت کمالات نفسانی و روحانی است[1].
این طریق یا مسلک از طریق دوّم یا مسلک ثانی آسانتر است و لکن طرق ثلاثه یا مذاهب سه گانه در قبال سعادت و شقاوت مذهب قدما و حکمای پیشین و فلاسفه ی یونان قدیم است و میلیون ها انسان در سایر نقاط عالم به طریق آنان مشی می کنند و میلیون ها نفر به این سعادت علاقه مند بوده به کفّه ی روح و نفس توجّه دارند و امّا به جسم و بدن توجّهی ندارند و حتی بعضی آنان که قبلاً خواندیم زجر جسمانی را طریق سعادت می دانند و این نظریات در قبال سعادت و شقاوت در دنیای قدما است و امّا در دنیای جدید انسان های امروزی نیز در قبال سعادت و شقاوت اطیاف و اصنافی را تشکیل می دهند که به ترتیب یادآور می شویم.
***
[1]) ترتیب السعادة، ص259.