(شروع کتاب نکاح از متن لمعه شهید اوّل)
درس 200:
دوشنبه 11/8/1405 هـ.ش مطابق با 22/جمادیالاوّل/1448 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه میگردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
و همچنان مرحوم مجلسی در حیات القلوب(ج1، باب32) از علی(ع) روایتی نقل میکند که:
مجوس کتابی داشته و پادشاهی و این پادشاه در حال مستی با یکی از محارمش مجامعت میکند و زمانی که به حال میآید نفسش را ملامت میکند و اظهار پشیمانی مینماید امّا به جای توبه عملش را توجیه میکند تا به چشم مردم خاک بپاشد و لذا به معترضین و منتقدین حفیرهای را حفر میکند و آتشی در آن میافروزد و امّا مردم مع الوصف به حلیّت کار پادشاه تن دهی نمیکنند.
و همچنان در حدیث دیگر آورده است که:
وقتی حضرت امیر(ع) بر منبر نشست فرمود که: سلونی قبل ان تفقدونی بنابراین منافقی بنام اشعث بن قیس سؤال کرد که مجوس کتاب ندارد و پیامبری به آنها مبعوث نشده پس چگونه از آنها جزیه میگیرید؟ حضرت امیر(ع) در جواب فرمود: در بین مجوس پیامبری مبعوث شد و پادشاهی نیز در بینشان بود که این پادشاه در یک شبی با دخترش مجامعت کرد وقتی از مستی به هوش آمد و در فردایش خبر به مردم رسید و مردم اجتماع کردند و او را بر عمل شنیعش ملامت نمودند بلکه وی را مستحق عذاب و عقاب دانستند و او عذر آورده عملش را توجیه کرد و توجیهش این بود که: وی به سنت آدم(ع) عمل کرده که ایشان دخترانش را به عقد فرزندانش درآورد بنابراین مردم راضی شدند و بیعتشان را تجدید کردند و بعد از آن نکاح محارم را حلال دانستند و امّا خدای متعال بر اثر این کار علوم را از سینهشان محو کرد و کتابشان را بالا برد و ناپدید ساخت و آنان را در زمره کفار قرار داده مستحق عذاب دانست.
مرحوم طبرسی در کتاب احتجاج از امام صادق(ع) حدیثی نقل میکند که:
زندیقی از امام صادق(ع) پرسید که نزد طایفه مجوسیّه مواعظ و حکم وجود دارد و اقراری به ثواب و عقاب، آیا آنها شریعت و کتاب داشتهاند؟
امام(ع) در جواب این زندیق این آیه را تلاوت فرمود: «و ان من امّة الّا خلا فیها نذیر[1]» بنابراین پیامبری بینشان مبعوث شد و کتاب به آنها ارسال گردید و لکن آنها هردو را منکر شدند. زندیق بازهم پرسید که پیامبرشان کی بوده و بعضی میگوید که خالد بن سنان پیامبرشان بوده، امام(ع) جواب فرمود که: خالد بن سنان عرب بدوی بوده و نبوّت نداشته و نبوّت او سخن مردم است و کسی به نبوّت او سخن نگفته است و امام(ع) در اینجا علاوه نمود که کسی به نام زرتشت سخنی برای قوم مجوس آورد که مفهوم نداشت و مباین حق بود و از ذهن مردم فاصله داشت هرچند که ادعای نبوّت کرده بود و لکن قوم مجوس وی را انکار کرده از بینشان به صحراها تبعید کردند و در نتیجه زرتشت خوراک درندگان شد
***