(شروع کتاب نکاح از متن لمعه شهید اوّل)
درس 190:
یک شنبه 10/3/1405 هـ.ش مطابق با 15/ ذی الحجه/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه میگردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
مرحوم شهید در مسئله عاشره چنین فرموده:
«العاشرة: تحرم الملاعنة ابداً و کذا تحرم الصمّا و الخرسا اذا قذفها زوجها بما یوجب اللعان».
حرمت ابدی با لعان
زمانی که بین زوج و زوجه ملاعنه واقع شود و حکم و شرایط ملاعنه را در باب خودش بحث میکنیم و امّا حکم در اینجا حرمت نکاح زوجه است به سبب لعان بر نحو مؤبّد و همین حکم است زمانی که زوج قذف کند زوجهاش را به زنا به ادعای مشاهده و عدم بیّنه چنین زنی به سبب قذف شوهرش حرام مؤبد میشود و در اینجا لعانی وجود ندارد اگر آفتی که کری و گنگی باشد وجود نداشته باشد و لکن با وجود آفت(صمّا و خرسا) لعان به وجود میآید.
حاصل مسئله این است که: نسبت به زنا با دعوی مشاهده و عدم بیّنه موجب لعان میشود زمانی که برای زوجه آفت کری و گنگی نباشد و در چنین حالی زوج همسرش را ملاعنه میکند و بر اثر ملاعنه حرمت ابدی زوجه ثابت میشود
و امّا در صورتی که زوجه آفت داشته باشد که لالی و گنگی باشد که بطور طبیعی کری را به همراه دارد قذف چنین زنی با دعوی مشاهده و عدم بیّنه لعان ندارد و لکن حرمت تنها به سبب قذف بوجود میآید
و چنانچه شوهر مشاهده را ادعا نکند در قبال همسری که آفت دارد یعنی کر و لال است در چنین جایی شوهر حدّ میخورد و لکن زوجهاش بر او حرام نمیشود.
***