fa-derayaدرس خارج فقه و اصول

درس 155:

سه‌ شنبه 19/3/1405 هـ.ش مطابق با 24/ ذی الحجه/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).

تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می­گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قول­ها.

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.

به عبارت اخری: انتقال از این قرائن به سوی صحت روایات و صدور انها از معصوم(ع) امری نیست که در آن امر همه مشترک باشند یا اینکه اغلب مشترک باشند بلکه غالبی هم نبوده امر مختلف فیه می باشد که آرا و نظریات در آن فرق می کند بنابراین چه بسا انسانی پیدا می شود که از این قرائن اطمینان حاصل می کند و در مقابل انسان دیگری پیدا می شود که برایش اطمینان پیدا نمی شود مگر ظن ضعیف به صحت و صدور علیهذا چگونه ممکن است حصول اطمینان برای اغلب مردم به صدور جمیع روایات کتب اربعه که عدد شان بیشتر از سی هزار حدیث است.

و اخبار از صحت این أخبار، إخبار از عدالت انسان مخبر است یا شجاعت او در حالیکه چنین نیست و هر کدام اینها مبادی خاصه معلومه دارد که انتقال از آنها به دو وصف عدالت و شجاعت مشترک است نرد اغلب مردم یا جمیع آنان بنابراین قول مخبر از عدالت و شجاعت حجت است هر چند که اخبار عن حدس باشد و دلیل آن اینست که: مبادی خاصه محسوسه و معلومه می باشند فلذا اخبار از صحت روایاتی که مستند می باشد به این قرائن که نزد مردم مختلف فیه می باشند به دلیل مبادئ حسّیه شان حکم به صحت می شود هرچند که نزد بعضی از افراد ظن ضعیف ایجاد می شود و همه قرائن چنین نیستند اما قرائن حسّیه قرائن حسّیه معلومه امثال عرض اخبار بر امام(ع) است فلذا حکم به صحت را در پی دارد.

***