درس 147:
چهارشنبه 16/2/1405 هـ.ش مطابق با 19/ ذی القعده/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه میگردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
احتمال چهارم این است که: روایاتی وجود دارد که ممکن است اطلاقاتی روایات بیست گانه را رد کند و قید زند یا اینکه سیره عقلاء را تضییق نماید و از این روایات یکی روایت علی بن سوید سائی است که متنش چنین است:
«قال: کتب الیّ ابوالحسن الاوّل وهو فی السجن و امّا ما ذکرت یا علی ممن تأخذ معالم دینک؟ لا تأخذ معالم دینک من غیر شیعتنا فانّک ان تعدّیتم اخذت دینک عن الخائنین الذین خانوا الله و رسوله و خانوا امانتهم انّهم ائتمنوا کتاب الله و حرّفوه و بدّلوه فعلیهم لعنة الله و لعنة ملائکته و لعنة آبائی الکرام البررة و لعنة شیعتی الی یوم القیامة[1]».
و همچنان روایت دیگر روایت احمد بن حاتم بن ماهویه است که متنش چنین است:
«قال: کتبت الی ابی الحسن الثالث اسأله عمّن آخذ معالم دینی؟ و کتب اخوه ایضاً بذالک فکتب الیهما: فهمت ما ذکرتما فاعتمدا فی دینکما علی من کبّر فی حبّنا و کان کثیر التقدّم فی امرنا فانّهم کافوکما انشاءالله تعالی[2]».
توهّم نشود که روایت اولی نهی میکند از عمل به قول مخالف بر وجه اطلاق به جهت اینکه این روایت نظر دارد به مخالفی که روایت میکند غیر آنچه اهلبیت روایت کرده از معارف و احکام به قرینهی جمله: «ائتمنوا علی کتاب الله فحرّفوه» و الّا اگر اخذ شود از منبع وحی و بیت عصمت روایت از چنین چیزی انصراف دارد
و امّا روایت ثانیه قضیهای است که در یک واقعه روایت شده و کسی از این واقعه یادآوری نکرده در حجیّت خبر ثقه و شاید در زمان راوی ثقات منحصر بودند در متّصفین به این اوصاف یا غیر این صفات.
***