fa-derayaدرس خارج فقه و اصول

درس 127:

چهار‌شنبه 24/10/1404 هـ.ش مطابق با 24/ رجب/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).

تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می­گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قول­ها.

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.

  1. و هم چنان مرحوم نجاشی احمد بن محمّد بن عیسی را این گونه معرفی کرده می­نویسد: «شیخ القمیّین و وجههم و فقیههم[1]».
  2. و هم چنان استادش حسین بن عبیدالله بن غضائری را این گونه تعریف می­کند: «شیخنا(ره)[2]».
  3. و هم چنان ابا یعلی جعفری را که جانشین مرحوم مفید است این گونه معرفی می­کند: «متکلّم فقیه[3]».
  4. و همین گونه در قبال معرفی حسین بن سعید اهوازی آثارش را ذکر می­کند و به همین مقدار اکتفاء می­نماید[4].
  5. رجالی­ها راویی مثل موسی بن حسن بن محمّد را که معروف است به ابن کبریا این گونه معرفی می­کند: «کان مفوّهاً، عالماً، متدیّناً، حسن الاعتقاد و مع حسن معرفته بعلم النجوم حسن العبادة و الدّین[5]».

این الفاظ یا کلمات و جملات مدایحی می­باشند که حسن ظاهر راوی را می­رساند و کاشف می­شود از ملکه عدالت و کسی که عدالت اینان را انکار کند انکار بدیهی کرده درحالی­که با این دلالات عدالت راوی قطعاً ثابت است.

***

[1]) رجال النجاشی، ج1، رقم196، ص216.

[2]) رجال النجاشی، ج1، رقم163، ص190.

[3]) رجال النجاشی، ج1، رقم1071، ص333.

[4]) رجال النجاشی، ج1، رقم135، ص171.

[5]) رجال النجاشی، ج1، رقم1081، ص338.