درس 127:
چهارشنبه 24/10/1404 هـ.ش مطابق با 24/ رجب/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: نوشته معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه میگردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
- و هم چنان مرحوم نجاشی احمد بن محمّد بن عیسی را این گونه معرفی کرده مینویسد: «شیخ القمیّین و وجههم و فقیههم[1]».
- و هم چنان استادش حسین بن عبیدالله بن غضائری را این گونه تعریف میکند: «شیخنا(ره)[2]».
- و هم چنان ابا یعلی جعفری را که جانشین مرحوم مفید است این گونه معرفی میکند: «متکلّم فقیه[3]».
- و همین گونه در قبال معرفی حسین بن سعید اهوازی آثارش را ذکر میکند و به همین مقدار اکتفاء مینماید[4].
- رجالیها راویی مثل موسی بن حسن بن محمّد را که معروف است به ابن کبریا این گونه معرفی میکند: «کان مفوّهاً، عالماً، متدیّناً، حسن الاعتقاد و مع حسن معرفته بعلم النجوم حسن العبادة و الدّین[5]».
این الفاظ یا کلمات و جملات مدایحی میباشند که حسن ظاهر راوی را میرساند و کاشف میشود از ملکه عدالت و کسی که عدالت اینان را انکار کند انکار بدیهی کرده درحالیکه با این دلالات عدالت راوی قطعاً ثابت است.
***
[1]) رجال النجاشی، ج1، رقم196، ص216.
[2]) رجال النجاشی، ج1، رقم163، ص190.
[3]) رجال النجاشی، ج1، رقم1071، ص333.
[4]) رجال النجاشی، ج1، رقم135، ص171.
[5]) رجال النجاشی، ج1، رقم1081، ص338.