درس 263:
شنبه 6/7/1404 هـ.ش مطابق با 5/ ربیع الثانی/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
ب: طیف دیگر مرتاضین هند است که می گویند:
سعادت بشر کمالات نفسانی اوست و تا اینجا سخنش سخن فلاسفه ی یونان است که هردو گروه تعالی نفسانی را سعادت می دانند و لکن گروه مرتاضین طریق سعادت را ریاضت دائمه و مجاهدت صعوبه می داند تا آنجا که قوای نفسانی فعلیّت پیدا کنند و لذا خودشان را بر شاخه های درخت می آویزند و بر روی میخ های آهنی می خوابند و ازدواج را ترک می کنند و چه بسا ماه ها و سال ها استحمام نمی کنند.
این طریق از طریق اوّل که طریق یونانی ها باشد به مراتب دشوار است زیرا آنان زجر بدن را شرط سعادت نمی دانستند و محرومیت جسمانی را مطرح نمی کردند و امّا عیوب و نقایص جسمانی و حتی امراض را پذیرفته بودند و بر اساس مبنای شان کوری و لنگی و برص و جزام را مخلّ طریق سعادت نمی دانستند و اساس سعادت را صفات اربعه می دانستند که خواندیم ولی این گروه زجر جسمانی را شرط می دانند و محرومیت آن را مقدمه ی سعادت می شمارند.
***