(شروع کتاب نکاح از متن لمعه شهید اوّل)
درس 102:
شنبه 22/9/1404 هـ.ش مطابق با 22/ جمادی الثانی/1447 هـ.ق، کابل، حوزه علمیّه دارالمعارف اهلبیت(ع).
تذکّر: دروس معظّم له عربی بوده به شاگردان فارسی ارائه می گردد غیر از متون، احادیث و نقل و قولها.
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله ربّ العالمین، الصّلاة والسّلام علی خیر خلقه و اشرف بریّته ابی القاسم المصطفی محمّد و علی آله الاطیبین و صحبه المنتجبین لاسیّما بقیة الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء.
شرط ششم: رضعات و دفعات است
در انتشار حرمت رضعه یا رضعات، دفعه یا دفعات شرط است و در اینجا سه قول وجود دارد که به ترتیب یادآور می شویم:
قول اوّل: قول به پانزده رضعه یا دفعه است بدلیل روایت زیاد بن سوقه که در آن آمده است:
«قلت لابی جعفر(ع): هل للرضاع حدّ یؤخذ به؟ فقال: و لا یحرم الرضاع اقلّ من یوم و لیلة او خمس عشرة متوالیات من امرأة واحدة من لبن فحل واحد لم یفصل بینها برضعة امرأة غیرها[1]».
قول دوّم: قول به عشر رضعات است یا عشر دفعات و این قول؛ قول اکثر فقهاء است که شهید اوّل نیز قائل به همین قول است و لکن شهید ثانی این قول را نمی پذیرد بهر صورت دلیل این قول عموم این آیه است که می فرماید:
«و امّهاتکم اللاتی ارضعنکم[2]»
و همچنان حدیث نبوی شریف است که می فرماید:
«ما یحرم من النسب فهو ما یحرم من الرضاع» و نظایر این عمومات که تخصیص خوردهاند به مادون عشرة فلذا خود عشرة قطعاً باقی مانده.
و همچنان صحیحه فضیل بن یسار از امام باقر(ع) دلیل این قول است که می فرماید:
«لا یحرم من الرضاع الّا المجبور، قال: قلت: و ما المجبور؟ قال: امّ تربیّ او ظئر تستأجر او امة تشتری ثمّ ترضع عشر رضعات یروی الصبی و ینام[3]».
و همچنان دلیل سوّم این قول انبات لحم است با ده رضعه که صحیحه ی عبید بن زرارة از امام صادق(ع) این گونه وارد شده:
«قال قلت: و ما الذی ینبت اللحم و الدّم؟ فقال: کان یقال عشر رضعات[4]».
***
[1]) الوسائل، ج14، کتاب النکاح، باب 2 از ابواب ما یحرم بالرضاع، ح1، ص283. وسائل جدید، ج20، ص374.
[2]) نساء/22.
[3]) الوسائل، ج14، کتاب النکاح، باب 2 از ابواب ما یحرم بالرضاع، ح7، ص284. وسائل جدید، ج20، ص373.
[4]) وسائل، ج14، کتاب النکاح، باب 2 از ابواب ما یحرم بالرضاع، ح18، ص